وحید دجلانی پنجشنبه 4 خرداد 1396 10:17 ق.ظ نظرات ()

چه خوب شد آقا که دیروز صدای کاظمی را دوباره زنده کردید

100 سال بعد از این هم، وقتی فرزندان ایران صدای احمد كاظمی، فاتح خرمشهر را با آن لهجه اصفهانی‌اش می‌شنوند كه...
نویسنده: غلامرضا صادقیان
 
100 سال بعد از این هم، وقتی فرزندان ایران صدای احمد كاظمی، فاتح خرمشهر را با آن لهجه اصفهانی‌اش می‌شنوند كه در بی‌سیم فرماندهان جنگ فریاد زد خرمشهر آزاد شد، مو به تن و بدن‌شان سیخ می‌شود: «آقا ما تو شهریم. پن شش هزار پناهنده (اسیر) شدند و شعار الله اكبر و یا حسین سر می‌دهند، خداوند خرمشهر را آزادش كرد» . این ماندگارترین صدای تاریخ ایران است.
200 سال دیگر هم اگر یك ایرانی ناگهان و ناخودآگاه ترانه «ممدنبودی» را بشنود بی‌هیچ پیش‌فرضی، خون در رگ‌هایش جوش می‌زند.
 
گواهی می‌دهم 35 سال است جز با یاد آزادی خرمشهر گریان نشده‌ام. وقتی «آقا رحمان» شیرینی فروش محله خودمان را در خیابان وحید اصفهان  به یاد می‌آورم كه عنان احساس از كف داده بود و طبق‌های گز و شیرینی را از مغازه‌اش روی سر مردم و در كف خیابان و جوی آب می‌پاشید.
 
وقتی ما بچه‌ها كه ده یازده ساله بودیم در پایان روز دیگر با حنجره‌های باد كرده نمی‌توانستیم حرف بزنیم، از بس كه از ته حنجره فریاد زدیم: خرمشهر آزاد شد!
 
خون به دل كردند دشت و نهر را / بازگرداندند خرمشهر را
 
حالا می‌گویم چه خوب شد كه جهان‌آرا و كاظمی و سلیمانی و باقری و همت برای خرمشهر جنگیدند و مذاكره نكردند.
 
حالا می‌گوییم چه خوب شد كه امروز رهبر انقلاب پای خاطره‌گویی رزمندگان عملیات آزادی خرمشهر نشستند وگرنه خرمشهر و آزادی آن را نه سینمای ما پاس داشته است، نه شاعرمان، نه هنرمندمان، نه دولتمردمان و نه سیاستمدارانمان، با آنكه در دل مردم همچنان می‌جوشد!
چه خوب شد آقا كه پای صحبت‌ بچه‌ها نشستید و صدای احمد كاظمی را دوباره در گوش جان ما طنین انداختید: «آقا! ما تو شهریم. خرمشهر را خدا آزادش كرد.»